Coming Soon...

Classics In Rotterdam: Ford Capri MK2 1600

  Αυτό που θα μαγέψει τον επισκέπτη στο Rotterdam είναι η αρμονική και πετυχημένη συνύπαρξη του παλιού με του καινούργιου, του μοντέρνου με του κλασικού. Αυτό γίνεται αντιληπτό σε κάθε σημείο της πόλης, είτε παρατηρώντας τα κτίρια, είτε όμως ακόμα απλά βλέποντας μικρές λεπτομέρειες της καθημερινής ζωής της πόλης. Για αυτό και δεν μας έκανε καμία απολύτως εντύπωση το ότι στο πολύ μικρό χρονικό διάστημα που είχαμε στη διάθεση μας για να γνωρίζουμε την πόλη καταφέραμε να θαυμάσουμε πολλά κλασικά αυτοκίνητα και να συγκεντρώσουμε ικανοποιητικό αριθμό φωτογραφιών τους.

   Μια τέτοια περίπτωση είναι και αυτό το Capri, που μας τράβηξε την προσοχή μια βροχερή μέρα στο Rotterdam. Μιλάμε για ένα Ford Capri δεύτερης γενιάς, το οποίο είναι και το καθημερινό αυτοκίνητο της ηλικιωμένης ιδιοκτήτριας τους, που το έχει από καινούργιο. Το όμορφο αυτό coupe βρίσκεται σε πραγματικά πολύ καλή (και Αυθεντική) κατάσταση, παρά του ότι ικανοποιεί τις ανάγκες της οδηγού του εδώ και περίπου 40 χρόνια, ανεξαρτήτως καιρικών συνθηκών. 

   Βλέποντας το ανάμεσα στα σύγχρονα αυτοκίνητα σε κάνει να αναρωτιέσαι για το τι έχει συμβεί στη σύγχρονη αυτοκινητοβιομηχανία, αλλά και στους πελάτες της. Και δεν μιλάω τόσο για το ξεχωριστό και αναγνωρίσιμο σχήμα του, κάτι που έχει χαθεί προ πολλού από τον σχεδιασμό των αυτοκινήτων, αλλά κυρίως για το χρώμα του. Από όσο μπορέσαμε να δούμε η ονομασία αυτού του χάλκινου πορτοκαλί πρέπει να είναι Flame Orange Metallic, και σίγουρα μαγνητίζει τα βλέμματα, ιδιαίτερα ανάμεσα στα εκνευριστικά ουδέτερα γκρι και μαύρα κουτιά που κυκλοφορούν κατά κόρων σήμερα. 

   Υπήρξε μια περίοδος στην αυτοκίνηση όπου σχεδιαστές και οδηγοί τολμούσαν. Τολμούσαν να δημιουργήσουν και να οδηγήσουν κάτι έντονο, κάτι ξεχωριστό. Στα 70ies χρώματα σαν αυτό δεν ήταν η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας, και τότε ακόμα και οι "ουδέτερες" επιλογές ξέφευγαν από το εκνευριστικό ασημί και τις αποχρώσεις του. Καφέ, έντονο κίτρινο, τυρκουάζ και πορτοκαλί ήταν στις επιλογές σχεδόν κάθε αυτοκινήτου, ενώ αν μιλάγαμε για κάτι πιο δυνατό και muscle υπήρχαν στις επιλογές ακόμα και το φούξια. 

   Κάτι άλλαξε, και αυτό είναι σίγουρο. Κάτι μας έκανε πιο συντηρητικούς συνολικά, και λιγότερο τολμηρούς. Όμως δυστυχώς δεν πιστεύω ότι εγώ είμαι ο κατάλληλος για να το ψάξω περισσότερο. Το πιο extreme χρώμα που είχε αυτοκίνητο μου τα τελευταία 10 χρόνια ήταν το κόκκινο, ενώ ακόμα και την signal yellow Bell Air μου θα την επαναφέρω στο αρχικό της μπεζοκαναρί προς χάριν της αυθεντικότητας. Μέχρι λοιπόν να καταφέρω να τολμήσω να ξεφύγω από το συντηρητικό κατεστημένο ας συνεχίζω να θαυμάζω αυτούς που τόλμησαν.

Χρόνια Πολλά και Ευτυχισμένο το 2015

  Άλλη μια χρονιά έφτασε στο τέλος της, αυτήν τη φορά όμως αφήνοντας πολλές ανοιχτές εκκρεμότητες και με την αβεβαιότητα να πλανάται στον αέρα. Ελπίζουμε ότι το 2015 θα μας φέρει εκτός από Ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον και τη σιγουριά που χρειαζόμαστε για να βγούμε από τον βούρκο στον οποίο έχουμε βρεθεί.

   Ως απολογισμό του έτους για το GS μπορώ να πω με σιγουριά ότι δεν φτάσαμε τους στόχους που είχαμε θέσει στην αρχή του έτους (αν και έχουμε χρόνο βέβαια μέχρι τα "γενέθλια"). Καλώς ή κακώς η ανάγκη για δουλειά και επιβίωση μας αναγκάζει να μην μπορούμε να αφιερώσουμε όσο χρόνο θα θέλαμε στην σύνταξη των άρθρων του GS, και στην αναζήτηση νέων θεμάτων. Ευτυχώς από τα δεύτερα έχουμε προς το παρόν αρκετά για να γεμίσουμε μερικούς τόμους. Ευχόμαστε λοιπόν το 2015 να καταφέρουμε να ρυθμίσουμε καλύτερα το χρόνο, ώστε μπορέσουμε να παρουσιάσουμε περισσότερες και ενδιαφέροντες ιστορίες.

   Στο GS ευχόμαστε σε όλους το 2015 να σας φέρει Υγεία, και φυσικά Ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. 

Classics In Rotterdam: Citroen DS 19 Berline (f/l)

   Το Rotterdam όπως έχουμε ξαναπεί είναι η πόλη των αντιθέσεων. Με κάποιο περίεργο τρόπο το κλασικό εναρμονίζεται με το μοντέρνο, και τα ιστορικά τούβλινα κτίρια συνυπάρχουν αρμονικά με τους μοντέρνους ουρανοξύστες και την κυβική αρχιτεκτονική. Στην αυτοκίνηση το να πετύχεις το ίδιο αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα δύσκολο και για αυτό ελάχιστοι κατασκευαστές το έχουν πετύχει. Ένας από αυτούς μάλιστα έφτασε στο σημείο να δημιουργήσει μια θρυλική "Θεά", και το όνομα αυτής DS (déesse = Θεά εις την Γαλλικήν)...

   Η Citroen DS είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του πως μπορείς να δημιουργήσεις ένα βιομηχανικό αντικείμενο που να παραμένει διαχρονικό και να μπορεί να εναρμονίζεται με το εκάστοτε περιβάλλον. Ο Flaminio Bertoni κατάφερε με το μινιμαλιστικό σχέδιο της DS να διδάξει ότι η εκκεντρικότητα κι η ομορφιά μπορούν να συνυπάρξουν, και ότι το κέρδισμα των εντυπώσεων δεν απαιτεί πολλά περίτεχνα σχεδιαστικά στοιχεία. Η λιτότητα μπορεί να είναι όμορφη από μόνη της.

    Στο τεχνολογικό κομμάτι η DS υπήρξε πολύ μπροστά στην εποχή της υιοθετώντας πολλές καινοτομίες, κάνοντας την μετακίνηση άνετη ακόμα και στους κακοτράχαλους δρόμους της ταλαιπωρημένης από τον 2ΠΠ Ευρώπης. Τόμοι ολόκληροι μπορούν να γραφτούν για αυτήν, όμως δεν είναι αυτός ο σκοπός του συγκεκριμένου άρθρου. Εδώ απλά παρουσιάζω ένα ακόμα κλασικό αυτοκίνητο που βρήκα κατά την παραμονή μου στο Rotterdam. 

Υ.Γ.: Όπως (φαντάζομαι ότι) έχει γίνει ήδη αντιληπτό η ανάρτηση θεμάτων έχει μειωθεί δραματικά το τελευταίο χρονικό διάστημα. Αυτό οφείλεται στις εργασιακές μου υποχρεώσεις, που καλώς ή κακώς απαιτούν να λείπω μήνες ολόκληρους από την έδρα μου. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τους τελευταίους μήνες να βρίσκομαι με μία βαλίτσα στο χέρι και να περνάω το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου μου στην επαρχία και στο εξωτερικό. Εδώ και μερικές βδομάδες βρίσκομαι στην Τουρκία, και από ότι φαίνεται θα συνεχίσω να βρίσκομαι εδώ για αρκετούς μήνες ακόμα. Δυστυχώς η πρόσβαση στο διαδίκτυο δεν είναι ούτε το ίδιο εύκολη, ούτε το ίδιο γρήγορη, οπότε ζητώ συγνώμη εκ των προτέρων για την αδράνεια του blog καθώς επίσης και την υπομονή σας. Ελπίζω μέσα στο επόμενο χρονικό διάστημα να καταφέρω να έχω καθημερινή πρόσβαση στο διαδίκτυο, ώστε να συνεχίσει η απρόσκοπτη λειτουργία του Garage Stories.